درسنامه آموزشی هدیه‌های آسمانی پنجم

خدای مهربان بر او سلام می‌فرستد.
فرشتگان آسمان بر او سلام می‌فرستند.
مسلمانان در سراسر زمین بر او سلام می‌فرستند.
او دوست داشتنی‌ترین دوست خدا و بهترین بنده‌ی اوست.
نام زیبایش، مشهورترین نام عالم است؛ محمّد.
در تمام نمازهایمان نام او را می‌بریم.
هر گاه نامش را می‌شنویم، قلبمان شاد می‌شود و بر او و خانواده‌ی پاکش درود می‌فرستیم.
تک تک گفتارهایش شنیدنی،
یک یک رفتارهایش دیدنی
و لحظه لحظه‌ی زندگی‌اش لبریز از زیبایی است.
گوشه‌هایی از زندگی زیبایش را به تماشا می‌نشینیم:

خدا را بسیار دوست داشت.

تمام کارهایش را با نام خدا آغاز می‌کرد؛
وقتی کارش را به پایان می‌رساند، خدا را شکر می‌کرد؛
در برابر دستور خداوند همیشه تسلیم بود و می‌فرمود: «همیشه و همه جا فرمان خدا بر هر چیزی مقدّم است؛»
با اشتیاق تمام، چشم انتظار رسیدن وقت نماز بود و می‌فرمود: «نماز، نور چشم من است؛»
هرگاه وقت نماز می‌رسید، به بِلال می‌گفت: «ای بلال اذان بگو و ما را با اذان گفتن خوشحال کن؛»
به قرآن کریم علاقه‌ی زیادی داشت و آن را با صدایی زیبا می‌خواند؛
شب‌ها قبل از اینکه بخوابد، بعضی از سوره‌ها را می‌خواند.

تمیز و آراسته بود.

به بهداشت و سلامت بدن اهمّیت می داد؛
لباس‌هایش همیشه پاکیزه بود و می‌فرمود: «تا می‌توانید پاکیزه باشید. پاکیزگی از پایه‌های دین اسلام است؛»
پیش از غذا و بعد از غذا دست‌هایش را می‌شُست؛
غذای داغ نمی‌خورد و در آن فوت نمی‌کرد؛
برای خشک کردن دست و صورت، حوله‌ای مخصوص داشت؛
بعد از غذا و پیش از خواب و بعد از بیدار شدن مسواک می‌زد؛
حتّی در مسافرت‌ها نیز مسواکش را با خود می‌بُرد؛
می‌فرمود:«مسواک زدن قبل از نماز، ثواب نماز را هفتاد برابر می‌کند؛»
آن قدر خوشبو بود که هر گاه از جایی می‌گذشت، مردمی که به آنجا می‌رسیدند، می‌گفتند: «پیامبر خدا از اینجا عبور کرده است.»
هرگاه می‌خواست از خانه بیرون برود به آینه نگاه می‌کرد و موهایش را شانه می‌زد و می‌فرمود: «خدا دوست دارد وقتی به دیدار برادرانمان می‌رویم، تمیز و آراسته باشیم .

بسیار با ادب بود.

در سلام کردن از همه پیشی می‌گرفت؛
خوش‌رو بود و می‌فرمود: «خوش‌رویی کینه را از دل می‌بَرد»؛
وقتی با کسی دست می‌داد، دستش را زود عقب نمی‌کشید؛
وقتی برای چند نفر صحبت می‌کرد، نگاهش را میان همه تقسیم می‌کرد؛
به عهد و پیمان خود وفا می‌کرد؛ اگر با کسی وعده‌ی ملاقات داشت، سر موقع به آنجا می‌رفت؛
با کسی قهر نمی‌کرد و هرگاه با خبر می‌شد عدّه‌ای با هم قهرند، برای آشتی دادن آنها تلاش می‌کرد؛ می‌فرمود: «دو مسلمان نباید بیشتر از سه روز با هم قهر باشند»؛
اگر کسی از ایشان عذرخواهی می‌کرد، زود عذرش را می‌پذیرفت؛
در برابر خوبی‌ها تشکّر می‌کرد. تشکّر کردنش گاه با هدیه، گاه با لبخند و گاه با دعا کردن برای او همراه می‌شد؛
هرگاه سوار بر حیوانی بود و پیاده‌ای را در مسیر می‌دید، او را سوار می‌کرد؛
هنگام مسافرت در آخر کاروان حرکت می‌کرد تا اگر کسی از کاروان جا مانده است به او کمک کند.

به علم و دانش بسیار اهمّیت می‌داد.

از همنشینی با کسانی که گفت‌و‌گوی علمی می‌کردند، شادمان می‌شد؛
به اسیران جنگ بدر گفت: «هر کدام از شما که به ده نفر خواندن و نوشتن بیاموزد، آزاد می‌شود»؛
می‌فرمود: «از گهواره تا گور دانش بجویید»؛
مردم را به پُرسش تشویق می‌کرد و می‌گفت: «دانش مانند گنج است و کلید آن پرسش است»؛
به کسانی که در جلسات علمی حاضر می‌شدند، توصیه می‌کرد: «یادداشت برداری کنید و دانش را با نوشتن نگه دارید»؛
سفارش می‌کرد که مسلمانان، دیگر زبان‌های مورد نیاز را بیاموزند.

به درختان و حیوانات توجّه داشت.

درخت‌های بسیاری می‌کاشت و مردم را به درخت‌کاری سفارش می‌کرد: «هر کس درختی را بکارد تا این درخت باقی است، خداوند به او پاداش می‌دهد»؛
به مردم سفارش می‌کرد که برای چیدن میوه به شاخه‌ها سنگ نزنند؛
اجازه نمی‌داد برای سرگرمی و نشاط، حیوانات را به جان یکدیگر بیندازند یا برای تمرین تیراندازی، حیوانی را هدف قرار دهند؛
می‌فرمود: «اگر سوار بر مَرکب از کنار آبی می‌گذرید، مرکب را کنار آب ببرید تا اگر تشنه است، بنوشد؛»
«هنگام دوشیدن شیر، ناخن‌هایتان را بگیرید تا حیوان اذیت نشود. تمام شیر را نیز ندوشید و مقداری هم برای بچّه‌اش بگذارید»؛
اگر کسی حیوانی را برای مدّتی طولانی با بارش رها می‌کرد به او می‌فرمود: «اگر کار داری، بار آن را پایین بگذار تا حیوان استراحت کند.»